Merhaba,
Nereden başlayacağımı ve ne yazacağımı pek de bilememekle birlikte bu süreci paylaşmak ve ileride miniğimizin okuyacağı bir blog tutmak istedim.
Geçtiğimiz hafta ağzımızın kulaklarımıza varmasına vesile olan bir haber aldık :) Eşim tüm günü evin içinde kah o yana kah bu yana koşuşturarak ve tüm arkadaşlarını arayarak geçirdi.
İlk olarak teyzoşumuzu aradık. Ardından halamız, babaannemiz ve anneannemiz ile konuştuk.
Bu hafta da heyecan içerisinde ilk doktor randevumuzu bekliyoruz.
Miniğin kalp atışlarını duyacak ve onunla tanışacağız :)
Hayat olağanca hızıyla devam ederken benim de vücudumda anlamlandıramadığım birtakım değişiklikler oluyor. Tartı hiç kilo almadığımı söylerken çok değil birkaç hafta önce giydiğim pantolonlarıma ve eteklerime sığamıyorum. Normalde evin içinde beş dakika boş durmayan ben, iki adım atsam yorulur oldum. Ofiste de sürekli uykuluyum.
Bir de insanların sıktıkları parfümün, iki alt katta pişen yemeğin kokusunu alır oldum. Bu da midemin sık sık alt üst olmasına neden oluyor.
Bir de sürekli değişen ve benim bile anlamlandıramadığım duygu durum değişiklikleri var ki sormayın... Her şeye bozulur ve üzülür oldum.
Okuduğum makale ve kitaplar bu haftalarda bu durumun çok normal olduğunu söylüyor. Hayırlısıyla 3. ayımızı geride bırakırsak bunların hepsi geçecek.
Aslına bakarsanız bebeğimiz sağlıklı olduğu sürece bunların hepsine razıyım.
Şimdiden annemi daha iyi anlamaya, anne olmanın endişe etmek anlamına geldiğini daha da iyi kavramaya başladım.
Bu hafta bizde durumlar böyle... İnşallah Perşembe günü, ilk doktor randevumuz sonrasında güzel haberlerle yeniden bilgisayarın başına oturacağım.
Görüşmek üzere,
Puku
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder